dyktafon

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dyktafon (język polski)[edytuj]

dyktafon (1.1)
wymowa:
IPA[dɨkˈtafɔ̃n], AS[dyktafõn], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) elektron. przenośny magnetofon lub urządzenie cyfrowe z wbudowanym mikrofonem, umożliwiające nagrywanie dźwięku; zob. też dyktafon w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) magnetofon
hiponimy:
(1.1) teledyktafon
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. zdrobn. dyktafonik m
związki frazeologiczne:
etymologia:
ang. dictaphone, franc. dictaphone[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.