destynacja

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

destynacja (język polski)[edytuj]

wymowa:
[uwaga 1] IPA[ˌdɛstɨ̃ˈnaʦ̑ʲja], AS[destỹnacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) daw. przeznaczenie[1]
odmiana:
(1.1) blm,
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. destynować
rzecz. destynowanie, destynator
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) łac. destinatio[3]
uwagi:
  1. jeśli nie zaznaczono inaczej, jest to wersja odpowiadająca współczesnym standardom języka ogólnopolskiego
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło destynacja w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  3. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło destynacja w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. I, s. 448, Warszawa 1900–1927.