decybel

decybel (język polski)

wymowa:

IPA: [dɛˈt͡sɨbɛl], AS: [decybel] ^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) fiz. miara stosunku dowolnych wielkości fizycznych o tym samym wymiarze, jednostka równa 1/10 bela; zob. też decybel w Wikipedii

(1.2) decybele: pot. coś głośnego

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	decybel	decybele
dopełniacz	decybela	decybeli
celownik	decybelowi	decybelom
biernik	decybel	decybele
narzędnik	decybelem	decybelami
miejscownik	decybelu	decybelach
wołacz	decybelu	decybele

(1.2)

 

przypadek	liczba mnoga
mianownik	decybele
dopełniacz	decybeli
celownik	decybelom
biernik	decybele
narzędnik	decybelami
miejscownik	decybelach
wołacz	decybele

przykłady:

(1.1) Na placu zabaw poziom ten osiągnął 115 decybeli, podobnie jak hałas w hałaśliwym metrze lub muzyka rockowa.

(1.2) […] zamontowany ekran należałoby wydłużyć, by chronił przed decybelami większy obszar tego osiedla

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

skrót dB

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) decibel
• arabski: (1.1) ديسيبل
• baskijski: (1.1) dezibel
• duński: (1.1) decibel w
• francuski: (1.1) décibel m
• hiszpański: (1.1) decibelio m
• niemiecki: (1.1) Dezibel n
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1)
• rosyjski: (1.1) децибе́л m
• słowacki: (1.1) decibel m
• szwedzki: (1.1) decibel w
• węgierski: (1.1) decibel

źródła: