balans

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

balans (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbalãw̃s], AS[balãũ̯s], zjawiska fonetyczne: nazal.samogł.+n/m+szczelin. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) przechylanie się w celu utrzymania równowagi
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. balansowanie n, balansjer m, balansjerka ż
czas. balansować
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

balans (język szwedzki)[edytuj]

wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) bilans[1]
(1.2) równowaga[1]
odmiana:
(1.1-2) en balans, balansen; blm
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) bytesbalanshandelsbalansvätskebalans
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. balansera
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Jacek Kubitsky, Słownik szwedzko-polski, s. 45, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Natur och Kultur, 1998, ISBN 83-01-12412-1.