anemologia

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

anemologia (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌãnɛ̃mɔˈlɔɟja], AS[ãnẽmoloǵi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.akc. pob.i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) meteorol. nauka o wiatrach
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. anemologiczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. anemo- + -logia < (gr. ἄνεμοςwiatr) + (gr. -λογία < gr. λόγοςmowa, rozprawa, traktat)
Pojęcie pojawiło się w nauce w łacińskiej formie anemologia przed końcem XVI wieku[1]. W języku polskim w encyklopedii S. Orgelbranda z 1859 wyraz podano w formie anemologija[2], w słowniku warszawskim z 1900 w formie anemologja[3].
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Federigo Bonaventura (Federici Bonaventurae Vrbinatis), Anemologia pars prior: id est de affectionibus, signis, causisque ventorum, Urbino, 1593.
  2. Encyklopedyja powszechna. T. 1, A.-Aos., s.799, Warszawa, 1859.
  3. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. I, s. 36, Warszawa 1900–1927.

anemologia (interlingua)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) anemologia, nauka o wiatrach
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: