łaskotać

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

łaskotać (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk. połaskotać)

(1.1) lekko podrażniać wrażliwe na dotyk miejsca

czasownik zwrotny niedokonany łaskotać się

(2.1) łaskotać (1.1) siebie nawzajem
(2.2) łaskotać (1.1) siebie samego
odmiana:
(1.1) koniugacja IX
(2.1-2) koniugacja IX
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) gilgotać, łechtać, łachotać
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) pobudzać, podrażniać
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. połaskotać, załaskotać
rzecz. łaskotanie n, łaskotki nm.-os.
przym. łaskotliwy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
Odmienianie tego czasownika wedle koniugacji I („łaskotam”,, „łaskotasz”, „łaskota”, „łaskotamy, „łaskotacie, „łaskotają”, „łaskotaj”) jest niepoprawne[1][2].
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło łaskotać w: Słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Witold Doroszewski, s. 312, Warszawa, Polskie Wydawnictwo Naukowe, 1980, ISBN 83-01-03811-X.
  2. Hasło łaskotać w: Wielki słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Andrzej Markowski, s. 496, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, ISBN 978-83-01-14198-1.