stanowczo

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

stanowczo (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[stãˈnɔfʧ̑ɔ], AS[stãnofčo], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.nazal.
znaczenia:

przysłówek

(1.1) w sposób stanowczy, zdecydowanie
odmiana:
(1.1) st. wyższy bardziej stanowczo; st. najwyższy najbardziej stanowczo
przykłady:
(1.1) Gdy ordynator zobaczył, że zamierza zabrać do Krakowa maluchem, zaprotestował stanowczo[1].
(1.1) Zostanie ukarana! - powiedział głośno i stanowczo mężczyzna w mundurze, w wysokiej niebieskiej czapie[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) zdecydowanie, kategorycznie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) autorytatywnie, uparcie
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. stanowczość f
przym. stanowczy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Elżbieta Baniewicz, Anna Dymna - ona to ja, 1997, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. Joanna Rudniańska, Miejsca, 1999, Narodowy Korpus Języka Polskiego.