odorus

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

odorus (język łaciński)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) pachnący, woniejący[1]
(1.2) o ładnym zapachu, wonny[2]
(1.3) śmierdzący, źle pachnący[2]
(1.4) dotyczący powonienia, węchowy[1]
(1.5) wietrzący, węszący[3]
(1.6) podążający za zapachem[2]
odmiana:
(1.1-6) odor|us, ~a, ~um
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) odorabilis, odoratus, odorifer
(1.2) odorativus
(1.6) odorisequus
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. odor m, odos m, odoramen n, odoramentum n, odoratio ż, odoratus m
przym. odorabilis, odorativus, odoratus, odorifer, odorificatus, odorisequus, odoro
czas. odoro, odoror
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Hasło odorus w: Mały słownik łacińsko-polski, praca zbiorowa pod red. Józefa Korpantego, Wydawnictwo Szkolne PWN, Warszawa 2001, ISBN 978-83-7195-844-1, s. 436.
  2. 2,0 2,1 2,2 Hasło odorus w: Greek, Latin, Arabic, Old Norse Word Study Tool.
  3. Hasło odorus w: Słownik łacińsko-polski, wyd. pierwsze, opr. Kazimierz Kumaniecki, według słownika Hermana Mengego i Henryka Kopii, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1957, s. 340.