nieboszczyk

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

nieboszczyk (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ɲɛˈbɔʃʧ̑ɨk], AS[ńeboščyk], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) człowiek zmarły
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) denat, obraź. sztywny, świętej pamięci, trup, pot. umarlak, umrzyk, zmarły[1]
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.
forma żeńska nieboszczka ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
zdrobn. od pol. niebożec, od prasł. *nebožьcь[2]
pierwotnie w zapisie używano formy st.pol. niebożczyk[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: