myrta

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

myrta (język polski)[edytuj]

myrta (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) gw. (Śląsk Cieszyński) bot. mirt[1][2]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) gw. (Śląsk Cieszyński) mierta, merta
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
por. czes. myrta, słc. myrta < łac. myrtus
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: mirt
źródła:
  1. Słowniczek trudniejszych wyrazów gwarowych, w: Alina Kopoczek, Śpiewnik Macierzy Ziemi Cieszyńskiej, Cieszyn 1988, str. 375-380.
  2. Słownik gwarowy Śląska Cieszyńskiego, red. Jadwiga Wronicz, Ustroń, Galeria „Na Gojach”, 2010, ISBN 978-83-60551-28-8.

myrta (język czeski)[edytuj]

myrta (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) bot. mirt
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. myrtový
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. myrtus
uwagi:
źródła:

myrta (język słowacki)[edytuj]

myrta (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) bot. mirt
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. myrtus; por. czes. myrta
uwagi:
źródła: