kto kupuje, czego mu nie trzeba, nie ma potem za co kupić chleba

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

kto kupuje, czego mu nie trzeba, nie ma potem za co kupić chleba (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈktɔ kuˈpujɛ ˈʧ̑ɛɡɔ‿mu ɲɛ‿ˈṭʃɛba ˈɲɛ‿ma ˈpɔtɛ̃m ˈza‿ʦ̑ɔ ˈkupʲiʨ̑ ˈxlɛba], AS[kto kupui ̯e čego‿mu ńe‿ṭšeba ńe‿ma potẽm za‿co kupʹić χleba], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.udziąs.nazal.zestr. akc.
znaczenia:

przysłowie polskie

(1.1) sytuacja, w której nie można zaspokoić podstawowych potrzeb z powodu wcześniejszego wyczerpania zasobów, energii, czasu[1][2]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło kupić w: Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich, red. nacz. Julian Krzyżanowski, t. II, s. 249, Warszawa, Państwowy Instytut Wydawniczy, 1969–1978.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło kupić w: Samuel Adalberg, Księga przysłów, przypowieści i wyrażeń przysłowiowych polskich, s. 252, Warszawa, Druk Emila Skiwskiego, 1889–1894.