koić

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

koić (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈkɔjiʨ̑], AS[koi ̯ić], zjawiska fonetyczne: epenteza i ̯  ?/i
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany

(1.1) wpływać łagodząco
(1.2) pocieszać, uspokajać
odmiana:
(1.1) koniugacja VIa
przykłady:
(1.1) Ten efekt uzyskuje Górecki między innymi dzięki zastosowaniu kojącego instrumentarium smyczkowego i delikatnie poprowadzonemu sopranowi[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ukojenie n, kojenie n
czas. ukoić
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Grzegorz Brzozowicz, Filip Łobodziński, Sto płyt, które wstrząsnęły światem : kronika czasów popkultury, 2000, Narodowy Korpus Języka Polskiego.