congiunzione

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

congiunzione (język włoski)[edytuj]

simbolo della congiunzione (1.4-5)
wymowa:
IPA/koŋ.ʤun.'tsjo.ne/
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) połączenie, złączenie, zespolenie
(1.2) gram. spójnik
(1.3) log. koniunkcja
(1.4) astr. koniunkcja
(1.5) astrol. koniunkcja
odmiana:
(1.1-5) lp congiunzione, lm congiunzioni
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.2) congiunzione coordinantespójnik współrzędnycongiunzione subordinantespójnik podrzędny
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. congiungimento, congiunta ż, congiuntiva ż, congiuntivite ż, congiuntivo m, congiunto m, congiuntura ż
czas. congiungere, congiungersi
przym. congiuntivale, congiuntivo, congiunto, congiunturale
przysł. congiuntamente
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. coniunctio, -onis < łac. coniungĕre
uwagi:
(1.2) zobacz też: Indeks:Włoski - Słownictwo gramatyczne
(1.4-5) zobacz też: congiunzionesemisestilesemiquadraturasestilequadraturatrigonosesquiquadraturaquinconceopposizione
źródła: