koniunkcja

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

koniunkcja (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[kɔ̃ˈɲũŋkʦ̑ʲja], AS[kõńũŋkcʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. -nk-   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) współwystępowanie
(1.2) log.  mat.  iloczyn logiczny, symbol odpowiadający spójnikowii”; zob.  też koniunkcja (matematyka) w Wikipedii
(1.3) mat.  odpowiednik koniunkcji w znaczeniu (1.2) dla dowolnej algebry Boole'a, np. koniunkcja zbiorów, koniunkcja zdarzeń
(1.4) astr.  ustawienie ciał niebieskich i obserwatora w jednej linii; zob.  też koniunkcja (astronomia) w Wikipedii
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.1) Koniunkcja wielu nieszczęśliwych przypadków.
(1.2) Negacja koniunkcji to alternatywa negacji.
(1.3) Koniunkcja zbiorów to inaczej iloczyn zbiorów, ich część wspólna.
(1.4) Koniunkcja Merkurego, Wenus, Marsa i Jowisza z pewnością musi być bardzo ważna dla astrologów.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac.  coniunctio[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło koniunkcja w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN.