congiunto

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

congiunto (język włoski)[edytuj]

wymowa:
IPA/kon.ˈʤun.to/
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) złączony, połączony
(1.2) lit. spokrewniony

rzeczownik, rodzaj męski

(2.1) krewny

czasownik, forma fleksyjna

(3.1) imiesłów czasu przeszłego (participio passato) od: congiungere
odmiana:
(1.1-2) lp congiunto m, congiunta ż; lm congiunti m, congiunte ż
(2.1) lp congiunto; lm congiunti
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) annesso, attaccato, avvicinato, connesso, legato, saldato, unito
(2.1) affine, consanguineo, familiare, parente
antonimy:
(1.1) disgiunto, disunito, diviso, sconnesso, separato, slegato, staccato
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. congiungimento, congiunta ż, congiuntiva ż, congiuntivite ż, congiuntivo m, congiuntura ż, congiunzione ż
czas. congiungere, congiungersi
przym. congiuntivale, congiuntivo, congiunturale
przysł. congiuntamente
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. coniunctus < łac. coniungere
uwagi:
źródła: