spójnik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

spójnik (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈspujɲik], AS[spui ̯ńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) gram. wyraz służący do łączenia wyrażeń wewnątrz zdania pojedynczego (np. w wyliczeniach) oraz zdań składowych w zdaniach złożonych; zob. też spójnik (część mowy) w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Spójniki można podzielić na proste, jak i, złożone, jak podczas gdy, oraz zestawieniowe, jak jeżeli to.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) część mowy
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. spójnia f, spójność f, spajak m, spajarka f, spojówka f, spajanie n, spojenie n, spoina f
czas. spajać ndk., spoić dk.
przym. spójnikowy, spójny, spojówkowy
przysł. spójnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zob. też spójnik w Wikipedii
tłumaczenia:
źródła: