burczeć

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

burczeć (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk. burknąć)

(1.1) aspekt niedokonany od: burknąć

czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)

(2.1) marudzić, zrzędzić
(2.2) o brzuchu, jelitach: wydawać specyficzny dźwięk
(2.3) wydawać jednostajny, terkoczący odgłos
odmiana:
(1.1, 2.1-3) koniugacja VIIb
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. burczenie n, burknięcie n, burkot mrz, naburczenie n, oburknięcie n, odburczenie n, odburknięcie n, poburczenie n, wyburczenie n, zaburczenie n, zburczenie n
czas. burknąć dk., naburczeć dk., oburknąć dk., odburczeć dk., odburknąć dk., poburczeć dk., wyburczeć dk., zaburczeć dk., zburczeć dk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
dźwięk.
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: