banderillero
banderillero (język polski)
[edytuj]
- wymowa:
- ⓘ
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik banderillero banderillerzy[1] / banderillerowie[2] dopełniacz banderillera banderillerów celownik banderillerowi banderillerom biernik banderillera banderillerów narzędnik banderillerem banderillerami miejscownik banderillerze banderillerach wołacz banderillero banderillerzy / banderillerowie depr. M. i W. lm: (te) banderillera[2]
- przykłady:
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. banderilla ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: toreador
- (1.1) zobacz też: banderillero • kapeador • matador • pikador
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) banderillero
- źródła:
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
- 1 2 Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Słownik gramatyczny języka polskiego na płycie CD, Wiedza Powszechna, Warszawa 1997, ISBN 978-83-214-1375-4.
