bakcyl

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

bakcyl (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbakʦ̑ɨl], AS[bakcyl] ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) przest. zarazek
(1.2) przen. słabość do czegoś, pasja, zainteresowanie, tendencja
odmiana:
(1)[1]
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) drobnoustrój, mikroorganizm, mikrob, zarazek
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) organizm
hiponimy:
(1.1) bakteria, pierwotniak, wirus
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
połknąć bakcylazarazić się bakcylem
etymologia:
prawdopodobnie jako literówka w czasopiśmie z daw. pol. bacyl z niem. Bazillus od łac. bacillus („laseczka”)[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „bakcyl” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, ISBN 978-83-01-15588-9, s. 29.