Przejdź do zawartości

wdzięczny

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wdzięczny (język polski)

[edytuj]
wymowa:
IPA: [ˈvʲd͡ʑɛ̃n͇t͡ʃnɨ], AS: [vʹʒ́ẽṇčny], zjawiska fonetyczne: zmięk.• udziąs.• nazal.• asynch. ę 
ⓘ
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) pełen wdzięczności
(1.2) pełen wdzięku, gracji
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Jestem ci wdzięczny za pomoc.
(1.2) Hotel o wdzięcznej nazwie Hotel był ostatnim budynkiem w ulicznym szeregu kończącym się tuż przed mostem i rozciągającym nad rzeką Gwdą[1].
składnia:
(1.1) wdzięczny + C. (komuś) + za + B. (coś)
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
(1.1) niewdzięczny
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. wdzięczność ż, wdzięk mrz
przysł. wdzięcznie
czas. wdzięczyć, wywdzięczać
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. wdzięk + -ny[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. ↑ Ryszard Ćwirlej, Błyskawiczna wypłata.
  2. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „wdzięczny” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.