sceptr

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

sceptr (język polski)[edytuj]

sceptr (1.1)
wymowa:
[uwaga 1] IPA[sʦ̑ɛptr̥], AS[sceptr̦], zjawiska fonetyczne: wygł.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) daw. berło
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. sceptre z łac. sceptrum z gr. σκήπτρον [1]
uwagi:
  1. jeśli nie zaznaczono inaczej, jest to wersja odpowiadająca współczesnym standardom języka ogólnopolskiego
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło sceptr w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.

sceptr (esperanto (morfem))[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

morfem

(1.1) berło
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pochodne:
rzecz. sceptro
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. sceptrum
uwagi:
Morfem oficjalnie zatwierdzony w roku 1905 (Fundamento de Esperanto).
źródła: