prut

prut (język czeski)

wymowa:

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny

(1.1) pręt

(1.2) rózga, witka

odmiana:

(1.1-2)

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	prut	pruty
dopełniacz	prutu	prutů
celownik	prutu	prutům
biernik	prut	pruty
wołacz	prute	pruty
miejscownik	prutu	prutech
narzędnik	prutem	pruty

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

prut (język duński)

wymowa:

Dania: [ˈprut]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) pot. pierdnięcie, pierd

czasownik, forma fleksyjna

(2.1) = prutte → pierdzieć, targować się

odmiana:

(1.1) en prut, prutten, prutter, prutterne

przykłady:

(1.1) En bøvs er på vej den ene vej, og en prut er på vej den anden vej. Vil de to mon nogensinde mødes og svæve ud i det fri? → Beknięcie zmierza w jedną stronę, a pierdnięcie w drugą. Czy ta dwójka kiedykolwiek się spotka, by razem swobodnie unosić się w przestrzeni?

składnia:

kolokacje:

(1.1) slå en prut → pierdnąć

synonimy:

(1.1) fis, vind, fjært

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

czas. prutte

związki frazeologiczne:

etymologia:

duń. prutte

uwagi:

źródła:

prut (tok pisin)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik

(1.1) bot. owoc

odmiana:

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: