prozodia

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

prozodia (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[prɔˈzɔdʲja], AS[prozodʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) jęz. brzmieniowe właściwości mowy nakładające się na głoskowy, sylabiczny i wyrazowy ciąg wypowiedzi
(1.2) muz. właściwa relacja akcentów słownych i muzycznych, które powinny być zgodne
(1.3) liter. dyscyplina naukowa zajmująca się brzmieniowymi zjawiskami wiersza
(1.4) inform. intonacja syntezowanej mowy
(1.5) liter. zob. metrum
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.5) metrum
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) fonetyka
(1.3) wersologia
(1.4) intonacja
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. prozodyczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
gr. prosoidia 'modulacja głosu, akcent, śpiew'[1]
uwagi:
zob. też prozodia w Wikipedii
tłumaczenia:
źródła:
  1. Kazimierz Ożóg, Ustna odmiana języka ogólnego, w: Encyklopedia kultury polskiej XX wieku, t. 2, pod red. J. Bartmińskiego, Wrocław 1993, s. 91.