fonetyka

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

fonetyka (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[fɔ̃ˈnɛtɨka], AS[fõnetyka], zjawiska fonetyczne: nazal.akc. na 3 syl.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) jęz. nauka zajmująca się opisywaniem głosek danego języka; zob. też fonetyka w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) daw. głoskownia
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) lingwistyka
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. fonetyk m, fonetyczka ż, fonetyczność ż, fonetyzacja ż, fonetyzowanie n, fon m
czas. fonetyzować
przym. fonetyczny
przysł. fonetycznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) franc. phonétique
uwagi:
(1.1) Liczba mnoga w tabeli odmiany została podana za Słownikiem gramatycznym języka polskiego[1]. Inne słowniki (np.: Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego[2], Uniwersalny słownik języka polskiego[3]) odnotowują, że rzeczownik ten nie tworzy liczby mnogiej.
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło fonetyka w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło fonetyka w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.