progenitura

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

progenitura (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌprɔɡɛ̃ɲiˈtura], AS[progẽńitura], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik zbiorowy, rodzaj żeński

(1.1) przest. (dziś zwykle żart.[1][2]) potomstwo, dzieci
odmiana:
(1.1) blm,
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) franc. progéniture
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło progenitura w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Hasło progenitura w: Inny słownik języka polskiego PWN, red. Mirosław Bańko, t. II, s. 267, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2014, ISBN 978–83–01–17799–7.