Blüte

Blüte (język niemiecki)

Blüten (1.1)

wymowa:

lp IPA: [ˈblyːtə] lm IPA: [ˈblyːtən]

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) bot. kwiat

(1.2) rozkwit, kwitnięcie

(1.3) pot. numizm. fałszywy banknot

temat słowotwórczy

(2.1) dotyczący kwiecia, dotyczący kwiatów, kwiecisty, kwiatowy

odmiana:

(1.1-3)

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	die Blüte	die Blüten
dopełniacz	der Blüte	der Blüten
celownik	der Blüte	den Blüten
biernik	die Blüte	die Blüten

przykłady:

składnia:

(2.1) w złożeniach Blüte + -n + rzecz./przym. (np. Blütenhonig, blütenreich)

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. Blühen n

czas. blühen

związki frazeologiczne:

(1.2) in Blüte stehen

etymologia:

uwagi:

źródła: