summum

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

summum (język łaciński)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) wierzchołek, góra czegoś[1]
(1.2) kraniec, koniec[1]
(1.3) doskonałość[1]

przymiotnik

(2.1) rodzaj nijaki M., B., W. lp, stopień najwyższy od przymiotnikasummus (stopień równysuperus)
(2.2) rodzaj męski B. lp, stopień najwyższy od przymiotnikasummus (stopień równysuperus)

przysłówek

(3.1) po raz ostatni[2]
(3.2) stopień najwyższy od przysłówkasuper
odmiana:
(1.1-3) summ|um, ~i (deklinacja II)
(2.1-2) zob. summus
(3.1) nie stopniuje się
(3.2) zob. super
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 Hasło summus w: Mały słownik łacińsko-polski, praca zbiorowa pod red. Józefa Korpantego, s. 593, Warszawa, Wydawnictwo Szkolne PWN, 2001, ISBN 978-83-7195-844-1.
  2. Hasło summum w: Mały słownik łacińsko-polski, praca zbiorowa pod red. Józefa Korpantego, s. 593, Warszawa, Wydawnictwo Szkolne PWN, 2001, ISBN 978-83-7195-844-1.