skratta

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

skratta (język szwedzki)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik

(1.1) śmiać się[1]
odmiana:
(1.1) att skratta, skrattar, skrattade, skrattat, skratta!; pres. part. skrattande, perf. part. (skrattad) (tylko z partykułą)
przykłady:
(1.1)
składnia:
(1.1) skratta åt någon/någotśmiać się z kogoś/czegoś
kolokacje:
(1.1) skratta gott / högt / hjärtligt
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) fnittra, fnissa, grina, flabba, garva, gnägga
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. skratt, skrattande, skrattare, utskrattning
przym. skrattig, skrattsam, utskrattad
związki frazeologiczne:
zrost rzecz. skrattanfall, skrattattack, skrattfest, skrattgrop, skrattlust, skrattmuskel, skrattmås, skrattparoxysm, skrattpiller, skrattrynka, skrattsalva, skrattspegel, skrattsuccé
zrost czas. gapskratta, hånskratta, småskratta, utskratta
czas. frazowy skratta på sigskratta ut
fraza czas. skratta för full halsskratta hela vägen till bankenskratta i mjuggskratta ihjäl sigskratta lösgommen ur sigskratta sig halvt fördärvadskratta så man kiknarskratta så tårarna rinner
zrost przym. skrattlysten, skrattretande
przysłowie skrattar bäst som skrattar sistman vet inte om man ska skratta eller gråta
etymologia:
uwagi:
por. le
źródła:
  1. Jacek Kubitsky, Słownik szwedzko-polski, s. 423, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Natur och Kultur, 1998, ISBN 83-01-12412-1.