obdarować

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

obdarować (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌɔbdaˈrɔvaʨ̑], AS[obdarovać], zjawiska fonetyczne: akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik przechodni dokonany (ndk. obdarowywać)

(1.1) ofiarować, dać
(1.2) okazać jakieś pozytywne uczucia

czasownik zwrotny dokonany obdarować się (ndk. obdarowywać się)

(2.1) ofiarować sobie coś nawzajem
(2.2) okazać sobie nawzajem jakieś pozytywne uczucia
odmiana:
(1) koniugacja IV
(2) koniugacja IV
przykłady:
(1.1) Znamy prawdę o godności człowieka, który został obdarowany Bożym dziecięctwem[1].
składnia:
(1) obdarować + B. (kogoś) + N. (czymś)
(2) obdarować się + N. (czymś)
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. obdarzanie n, obdarowanie n, obdarowywanie n
czas. obdarowywać ndk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Józef Tischner, Świat ludzkiej nadziei : wybór szkiców filozoficznych 1966-1975, 1975, Narodowy Korpus Języka Polskiego.