keratyna

keratyna (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌkɛraˈtɨ̃na], AS: [keratỹna], zjawiska fonetyczne: nazal.• akc. pob. ^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) biochem. białko o strukturze włókienkowej, występujące w rogach, włosach, paznokciach, skórze; zob. też keratyna w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	keratyna	keratyny
dopełniacz	keratyny	keratyn
celownik	keratynie	keratynom
biernik	keratynę	keratyny
narzędnik	keratyną	keratynami
miejscownik	keratynie	keratynach
wołacz	keratyno	keratyny

przykłady:

(1.1) Wszystkożerne karaczany wschodnie są jednymi z niewielu zwierząt zdolnymi do strawienia keratyny.

(1.1) Naskórek jest zbudowany z nabłonka wielowarstwowego płaskiego rogowaciejącego osadzonego na błonie podstawowej. Komórki wierzchniej warstwy nabłonka po keratynizacji - wypełnieniu włóknistym białkiem keratyną - obumierają i stopniowo się złuszczają.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. keratynizacja ż

przym. keratynowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) keratin
• baskijski: (1.1) keratina
• bułgarski: (1.1) кератин m
• duński: (1.1) keratin n, hornstof n
• francuski: (1.1) kératine ż
• hiszpański: (1.1) queratina ż
• kataloński: (1.1) ceratina ż
• niemiecki: (1.1) Keratin n
• nowogrecki: (1.1) κερατίνη ż
• rosyjski: (1.1) керати́н m

źródła: