beblać

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: bebłać

beblać (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbɛblaʨ̑], AS[beblać]
znaczenia:

czasownik

(1.1) pot.[1] mówić niezrozumiale
(1.2) reg. pozn.[2] mówić bzdury
odmiana:
przykłady:
(1.1) Co on tam beble pod nosem?
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. beblanie n, beblok m
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) reg. łódz.[3], reg. śl.
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w hasłach: bełkotać, mamrotać
źródła:
  1. Hasło beblać w: Maciej Czeszewski, Słownik polszczyzny potocznej, s. 29, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, ISBN 83-01-14631-1, ISBN 978-83-01-14631-3.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Słownik gwary miejskiej Poznania, red. Monika Gruchmanowa i Bogdan Walczak, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. Danuta Bieńkowska, Marek Cybulski, Elżbieta Umińska-Tytoń, Słownik dwudziestowiecznej Łodzi, s. 176, Łódź, WUŁ, 2007, ISBN 978-83-75-25095-4.