bełkotać

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

bełkotać (język polski)[edytuj]

wymowa:
?/i
znaczenia:

czasownik niedokonany

(1.1) wypowiadać słowa w sposób bardzo niewyraźny, trudny do zrozumienia
(1.2) formułować wnioski bardzo niejasno
odmiana:
przykłady:
(1.1) Z pijackim uporem jął bełkotać coś o spisku.
(1.2) Naprzeciw karykaturalnie przedstawionego Sejmu, w którym posłowie bełkoczą i dzielą włos na czworo, postawił Różewicz samego księdza Skargę[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bełkot m, bełkotanie n, bełkotka ż, bełkotliwość ż, wybełkotanie n, zabełkotanie n
czas. wybełkotać dk., zabełkotać dk.
przym. bełkotliwy
przysł. bełkotliwie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
por. bredzić
tłumaczenia:
źródła:
  1. Roman Pawłowski, Gazeta Wyborcza, 30/12/1997, Narodowy Korpus Języka Polskiego.