antałek

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

antałek (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ãnˈtawɛk], AS[ãntau̯ek], zjawiska fonetyczne: nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) mała beczułka używana do przechowywania wina i innych trunków o objętości dwóch wiader lub połowy antała[1]
(1.2) zawartość antałka (1.1)[1]
(1.3) przest. 1/8 oksefta, achtel[1]
(1.4) pot. grubas
(1.5) daw. przen. żart. głowa[2]
odmiana:
przykłady:
(1.1) Barabaszu, przynieś antałek i szklanki![3]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1-3) achtel
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. antał m
związki frazeologiczne:
etymologia:
węg. antalag[4]
uwagi:
zob. też antał w Encyklopedii staropolskiej
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, Słownik języka polskiego, Warszawa 1900, tom 1, s. 41.
  2. Violetta Machnicka, Uwagi o słownictwie „Kronik” Bolesława Prusa, „Acta Universitatis Lodziensis”, „Folia Linguistica” 39/1999, s. 60.
  3. Juliusz Słowacki: Złota czaszka.
  4. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło antałek w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków, Krakowska Spółka Wydawnicza, 1927.