-ko

-ko (język polski)

wymowa:

IPA: [kɔ], AS: [ko]

^ⓘ

znaczenia:

przyrostek

(1.1) tworzy zdrobnienia rzeczowników rodzaju nijakiego

odmiana:

przykłady:

(1.1) ucho + -ko = uszko (z alternacją ch:sz)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

przyr. -ek, -ka

związki frazeologiczne:

etymologia:

prasł. *-ъko

uwagi:

zobacz słowa kończące się na „-ko”

tłumaczenia:

źródła:

-ko (język fiński)

wymowa:

znaczenia:

przyrostek

(1.1) ..wprowadzające pytanie zamknięte, zazwyczaj tłumaczone na czy

(1.2) ..wprowadzające zdanie podrzędnie złożone dopełnieniowe, zazwyczaj tłumaczone na czy

odmiana:

przykłady:

(1.1) Oletko kotona? → Czy jesteś w domu?

(1.1) Etko tiedä, mille olen laittanut minun lasini? → Czy nie wiesz, gdzie położyłem okulary?

(1.2) En tiedä, tulenko tänään. → Nie wiem, czy dziś przyjdę.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) -ks

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

• Jeśli w słowie występuje przednia harmonia samogłoskowa (ä, ö, y), przyrostek przyjmuje postać -kö.
• Słowo po dodaniu przyrostka przenosi się na początek zdania.
• Choć przyrostek jest dodawany zazwyczaj do orzeczenia, może być on dodany do innych części zdania:

Naetko sinä minua? → Czy widzisz mnie?

Sinäkö naet minua? → Czy ty (a nie kto inny) mnie widzisz?

Minuako sinä naet? → Czy ty mnie (a nie kogoś innego) widzisz?

• W języku mówionym -ko zazwyczaj przekształca się w -ks lub jest pomijany.

Meneeko hän? > Meeks se?

Menetko sinä? > Meeks sä? lub Meetsä? lub Meeksä?

Etko tiedä? > Et tiedä?

źródła: