-ko

Podobna pisownia: -kö • k.o. • KO • ko • ko- • Koo • koo • kò • Kö • kö • kø • kō • kő • kǫʼ

-ko (język polski)

wymowa:: IPA: [kɔ], AS: [ko]; ^ⓘ

znaczenia:

przyrostek

(1.1) tworzy zdrobnienia rzeczowników rodzaju nijakiego

odmiana:

przykłady:: (1.1) ucho + -ko = uszko (z alternacją ch:sz)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:: przyr. -ek, -ka

związki frazeologiczne:

etymologia:: prasł. *-ъko^[1]

uwagi:: zobacz słowa kończące się na „-ko”

tłumaczenia:

źródła:

↑ Krystyna Długosz-Kurczabowa, Stanisław Dubisz, Gramatyka historyczna języka polskiego, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2001, s. 357.

-ko (język fiński)

wymowa:

znaczenia:

przyrostek

(1.1) …wprowadzające pytanie zamknięte, zazwyczaj tłumaczone na czy

(1.2) …wprowadzające zdanie podrzędnie złożone dopełnieniowe, zazwyczaj tłumaczone na czy

(1.3) …wraz z partykułą -han/-hän wyrażające wątpliwość, zazwyczaj tłumaczone na zastanawiać się, czy

odmiana:: (1.1-3) nieodm.

przykłady:: (1.1) Olet ko kotona? → Czy jesteś w domu?; (1.1) Et ko tiedä, mille olen laittanut minun lasi ni? → Czy nie wiesz, gdzie położyłem okulary?; (1.1) On ko se valmis? → Czy to jest gotowe?; (1.1) Paljon ko kello on? → Która jest godzina?; (1.1) Tulee ko hän? → Czy on przyjdzie?; (1.1) Syöt kö nyt? → Czy będziesz teraz jadł?; (1.2) En tiedä, tulen ko tänään. → Nie wiem, czy dziś przyjdę.; (1.2) En tiedä, tulee ko hän. → Nie wiem, czy on przyjdzie.; (1.3) Meni kö hän hän kouluun tänä aamuna? → Zastanawiam się, czy on poszedł rano do szkoły.

składnia:

kolokacje:

synonimy:: (1.1) -ks

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

Jeśli w słowie występuje przednia harmonia samogłoskowa (ä, ö, y), przyrostek przyjmuje postać -kö.
Słowo po dodaniu przyrostka przenosi się na początek zdania.
Choć przyrostek jest dodawany zazwyczaj do orzeczenia, może być on dodany do innych części zdania:

Naet ko sinä minua? → Czy widzisz mnie?

Sinä kö naet minua? → Czy ty (a nie kto inny) mnie widzisz?

Minua ko sinä naet? → Czy ty mnie (a nie kogoś innego) widzisz?

W języku mówionym -ko zazwyczaj przekształca się w -ks lub jest pomijany.

Menee ko hän? > Mee ks se?

Menet ko sinä? > Mee ks sä? lub Meet sä? lub Mee k sä?

Et ko tiedä? > Et tiedä?

źródła:

[1] Krystyna Długosz-Kurczabowa, Stanisław Dubisz, Gramatyka historyczna języka polskiego, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2001, s. 357.

[1]