ørn

ørn (język duński)

ørn (1.1)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) ornit. orzeł

odmiana:

(1.1) en ørn, ørnen, ørne, ørnene

przykłady:

(1.1) Ørne har godt syn pga. store pupiller. → Orły mają dobry wzrok z powodu dużych źrenic.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

ikke være ørn til noget

etymologia:

uwagi:

zobacz też: ptaki w języku duńskim

źródła:

ørn (język farerski)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) ornit. Aquila, orzeł

(1.2) jędza, sekutnica

odmiana:

(1.1-2)

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
formy nieokreślone
mianownik	ørn	ørnir
biernik	ørn	ørnir
celownik	ørn	ørnum
dopełniacz	arnar	arna
formy określone
mianownik	ørnin	ørnirnar
biernik	ørnina	ørnirnar
celownik	ørnini	ørnunum
dopełniacz	arnarinnar	arnanna

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

(1.1) fuglur

hiponimy:

(1.1) arnarungi

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

ørn (język norweski (bokmål))

ørn (1.1)

wymowa:

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski lub żeński

(1.1) ornit. orzeł

odmiana:

(1.1) en ørn, ørnen, ørner, ørnene lub ei ørn, ørna, ørner, ørnene

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: