okrucieństwo
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] okrucieństwo (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌɔkruˈʨ̑ɛ̇̃j̃stfɔ], AS: [okrućė̃ĩ ̯stfo], zjawiska fonetyczne: zmięk.• utr. dźw.• podw. art.• nazal.• rozs. artyk.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) skłonność do zadawania cierpień ludziom i zwierzętom; zob. też okrucieństwo w Wikipedii
- przykłady:
- (1.1) Warto zwrócić uwagę właśnie na język, z czułością opisany przez Stanisława Hoppego w książce „Polski język łowiecki”. (..) Tam nic nie nazywa się tak, jak jest naprawdę, żeby zamaskować okrucieństwo całego procederu[1].
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) znęcanie się
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) cruelty, atrocity
- arabski: (1.1) شناعة f, وحشية f
- francuski: (1.1) cruauté f, atrocité f, brutalité f, férocité f
- hebrajski: (1.1) אכזריות (achzarijut)
- interlingua: (1.1) cruelitate, diaboleria, atrocitate, ferocitate
- jidysz: (1.1) אַכזריות (achzrjus)
- norweski (bokmål): (1.1) grusomhet
- turecki: (1.1) zulüm, acımasızlık, gaddarlık
- włoski: (1.1) crudeltà f, malignità f, atrocità f
- źródła:
