pajęcznik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

pajęcznik (język polski)[edytuj]

wymowa:
[uwaga 1] IPA[paˈjɛ̃n͇ʧ̑ʲɲik], AS[pai ̯ṇčʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.udziąs.nazal.asynch. ę 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) daw. wrzesień[1]
(1.2) st.pol. październik[2]
(1.3) st.pol. listopad[2]
odmiana:
przykłady:
(1.1) Za niedługo będzie pajęcznik. Trzeba będzie zbierać wrzosy.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) listopad, paździerzeń[2]
(1.3) listopad, październik, wrzesień[2]
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.2) pol. pajęczyna babiego lata[2]
uwagi:
  1. jeśli nie zaznaczono inaczej, jest to wersja odpowiadająca współczesnym standardom języka ogólnopolskiego
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: wrzesień
(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: październik
(1.3) zobacz listę tłumaczeń w haśle: listopad
źródła:
  1. rozdział XXIII, Nazwy miesięcy w: Najdawniejsze zabytki języka polskiego, oprac. Witold Taszycki, s. 136-137, Wrocław, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1976.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 119.