ortoepia

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ortoepia (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) jęz. nauka poprawnego mówienia
(1.2) poprawne wysłowienie, wysławianie się
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) kultura języka
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. ortoepiczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
gr. ὀρθοέπεια < gr. ὀρθός + ἔπος
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

ortoepia (język fiński)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) jęz. ortoepia
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
gr. ὀρθοέπεια
uwagi:
źródła:

ortoepia (język włoski)[edytuj]

wymowa:
IPA/or.to.e.ˈpi.a/
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) jęz. ortoepia
odmiana:
(1.1) lp ortoepia; lm ortoepie
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) ortofonia
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. ortoepico
związki frazeologiczne:
etymologia:
gr. ὀρθοέπεια < gr. ὀρθός + ἔπος
uwagi:
źródła: