knacken

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

knacken (język niemiecki)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈknakn̩] wymowa ?/i IPA[ˈknaktə] IPA[ɡəˈknakt]
znaczenia:

czasownik słaby

(1.1) skrzypieć, trzeszczeć (np. o drewnie)
(1.2) łupać, rozłupywać, rozłupać (np. orzechy)
(1.3) miażdżyc, zmiażdżyć (np. wszy)
(1.4) przen. pot. rozwiązywać, rozwiązać (np. problem, zagadkę)
(1.5) przen. pot. (silą) otwierać, otworzyć (np. sejf, zamek)
(1.6) przen. pot. kimać
(1.7) pot. rozpryskiwać (się), rozprysnąć (się), łamać (się), połamać (się)
odmiana:
(1.1-6)[1] knack|en (knackt), knackte, geknackt (haben)
(1.7)[1] knack|en (knackt), knackte, geknackt (sein)[2]
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Knacken n, Knacker m
czas. knacksen
przym. knackig
przysł. knackend
wykrz. knack, knacks
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz też: knackenanknackenaufknackenverknackenzerknacken
źródła: