izvor

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

izvor (język chorwacki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) źródło
odmiana:
(1.1) lp izvor, izvora, izvoru, izvor, izvorom, izvoru, izvore; lm izvori, izvora, izvorima, izvore, izvorima, izvorima, izvori
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. izvirati
przym. izvorni
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

izvor (język rumuński)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) źródło (wody)[1][2]
(1.2) strumień[2]
(1.3) przen. źródło, początek[1][2]
odmiana:
(1.1-3) lp izvor; lm izvoare
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. izvorî
związki frazeologiczne:
etymologia:
cs. изворъ (izvorъ)[2]źródło[3]
uwagi:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Zdzisław Skarżyński, Mały słownik rumuńsko-polski, Warszawa, Wiedza Powszechna, 1963.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Anna Oczko, Zapożyczenia południowosłowiańskie w języku rumuńskim w XVI i XVII wieku, s. 158, Kraków, 2010.
  3. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło изворъ w: Franz Miklosich, Lexicon palaeoslovenico-graeco-latinum emendatum auctum, s. 242, Wiedeń, Guilelmus Braumueller, 1862–1865.