Przejdź do zawartości

dostrzec

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

dostrzec (język polski)

[edytuj]
wymowa:
IPA: [ˈdɔsṭʃɛt͡s], AS: [dosṭšec], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.udziąs.
znaczenia:

czasownik przechodni dokonany (ndk. dostrzegać)

(1.1) aspekt dokonany od: dostrzegać
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Mały wąsik pod kulfoniastym nosem poruszył się na boki, a ręka poprawiła błyskawicznie monokl i wygładziła siwiejące baki. Szczupaczyńska dostrzegła, że łysinę zasłaniała pożyczka, finezyjna wprawdzie, lecz dalece niewystarczająca[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dostrzeżenie n, dostrzeganie n, dostrzegalnia ż
czas. dostrzegać ndk.
przym. dostrzegalny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) dla języków nierozróżniających aspektów zobacz listę tłumaczeń w haśle: dostrzegać
źródła:
  1. Rozdział VIII w: Maryla Szymiczkowa, Tajemnica Domu Helclów, Znak, Kraków 2015, ISBN 978-83-240-3525-0.