łaufa

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

łaufa (język wilamowski)[edytuj]

zapisy w ortografiach alternatywnych:
łaojfa
wymowa:
znaczenia:

czasownik

(1.1) biegać, biegnąć, biec[1][2]
odmiana:
(1.1) czas przeszły prosty līf,łu̐f; imiesłów czasu przeszłego gyłaufa
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) kłaufa
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. łauf m, łaufer m, łauferyn ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
swn. hloufan, swn. loufan
uwagi:
źródła:
  1. Józef Latosiński, Monografia miasteczka Wilamowic: na podstawie źródeł autentycznych: z ilustracyami i mapką, s. 283, Kraków, Drukarnia Literacka pod zarządem L. K. Górskiego, 1909.
  2. Hermann Mojmir, Wörterbuch der deutschen Mundart von Wilamowice, cz. A-R, s. 257, Kraków, Polska Akademja Umiejętności, 1930.