Przejdź do zawartości

wlec

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
koń wlecze (1.1) kogoś
wymowa:
IPA: [vlɛt͡s], AS: [vlec]
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany

(1.1) ciągnąć po ziemi

czasownik zwrotny niedokonany wlec się

(2.1) ciągnąć się
(2.2) przemieszczać się powoli
odmiana:
(1.1) koniugacja XI, wlokłem / wlekłem[1]; lub
(2.1-2) lub
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) ciągnąć, włóczyć
(2.2) pełzać, ślimaczyć się
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. dowlec dk., dowlekać ndk., nawlec dk., nawlekać ndk., odwlec dk., odwlekać ndk., powlec dk., powlekać ndk., przewlec dk., przewlekać ndk., wywlec dk., wywlekać ndk., zawlec dk., zawlekać ndk., zwlec dk., zwlekać ndk.
rzecz. wywłoka ż, odwłok m
związki frazeologiczne:
choć się kara wlecze, zbrodnia przed nią nie uciecze
etymologia:
prasł. *vľ̥kti, prasł. *velkǫciągnąć, przesuwać, wlec[2][3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „wlec” w: Marcin Woliński, Zygmunt Saloni, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego (wyd. IV online), Warszawa 2020.
  2. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać wlec [w:] Wiesław Boryś, Słownik Etymologiczny Języka Polskiego, Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2008, s. 703, ISBN 9788308041918, OCLC 750854461 (pol.).
  3. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „wlec” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.