stopfen

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

stopfen (język niemiecki)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈʃtɔpfən] ?/i IPA[ˈʃtɔpftə] IPA[ɡəˈʃtɔpft]
znaczenia:

czasownik słaby

(1.1) cerować, pocerować, zacerować
(1.2) pchać, upychać, upchać, wpychać, wypchać, zapychać, zapchać
(1.3) wtykać, wetknąć, zatykać, zatkać
(1.4) tuczyć, utuczyć, wpychać w gardło (o gęsiach)
odmiana:
(1.1-4)[1] stopf|en (stopft), stopfte, gestopft (haben)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Stopfung ż, Stopfen n/m, Stopfer m
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz też: stopfenausstopfenhineinstopfenreinstopfenunterstopfenverstopfenzustopfen
zobacz też: stopfenkunsstopfenvollstopfen
źródła: