Przejdź do zawartości

cerować

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

cerować (język polski)

[edytuj]
żołnierz ceruje (1.1) mundur
wymowa:
IPA: [t͡sɛˈrɔvat͡ɕ], AS: [cerovać]
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk. zacerować)

(1.1) wypełniać ściegiem dziury, łączyć rozdarcia w tkaninie
(1.2) daw. ozdabiać koronkowymi wszywkami
odmiana:
(1.1-2) koniugacja IV
przykłady:
(1.1) Dziura w cerowanej pończosze wydała jej się beznadziejnie wielka, a grzybek kręcił się jak opętany, nie mogąc we wnętrzu tej pięty odpowiedniego miejsca znaleźć[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. cerowaczka ż, cera ż, cerowanie n
związki frazeologiczne:
etymologia:
od pol. cera za niem. zieren (zdobić)[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Zofia Żurakowska, Jutro niedziela, 1928 w: Korpus języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, ISBN 978-83-01-15588-9, s. 44.