brüten

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

brüten (język niemiecki)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbʀyːtn̩] wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik słaby

(1.1) ornit. wysiadywać jaja
(1.2) ornit. składać jaja
(1.3) przen. ślęczeć, głowić się
odmiana:
(1.1-3)[1] brüt|en (brütet), brütete, gebrütet (haben)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Brüten n, Brut ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz też: brütenanbrütenausbrütenbebrütenerbrüten
źródła: