beorn

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

beorn (język staroangielski)[edytuj]

wymowa:
IPA/be͜orn/, [be͜orˠn]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) poet. wojownik, żołnierz, mężczyzna[1]
odmiana:
(1.1) lm beornas
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
Etymologia niepewna. Podawane jest st.nord. bjǫrnniedźwiedź, jednak beorn w staroangielskim nigdy nie oznaczało "niedźwiedź", a staronordyjskie bjǫrn nigdy nie dotyczyło ludzi.
uwagi:
źródła: