tg

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

tg (język polski)[edytuj]

wymowa:
‹tangens›, IPA[ˈtãŋɡɛ̃w̃s], AS[tãŋgẽũ̯s], zjawiska fonetyczne: nazal.samogł.+n/m+szczelin.-nk- 
znaczenia:

symbol

(1.1) = mat. tangens
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz też: sin, cos, ctg, sec, cosec (csc)
tłumaczenia:
  • angielski: (1.1) tan, rzad. tg
  • chiński standardowy: (1.1) tan, tg
  • fiński: (1.1) tan
  • francuski: (1.1) tan, tang, tg
  • hiszpański: (1.1) tan, tg, tag
  • holenderski: (1.1) tan
  • indonezyjski: (1.1) tan
  • japoński: (1.1) tan
  • koreański: (1.1) tan
  • litewski: (1.1) tg
  • niemiecki: (1.1) tan, tg
  • portugalski: (1.1) tan, tg
  • rosyjski: (1.1) tg
  • turecki: (1.1) tan
  • ukraiński: (1.1) tg
  • węgierski: (1.1) tg
  • włoski: (1.1) tan, tg
źródła:
Źródła tłumaczeń są podane w artykule Funkcje trygonometryczne na Wikipedii