monaca

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

monaca (język włoski)[edytuj]

wymowa:
IPA/'mɔ.na.ka/
znaczenia:

czasownik, forma fleksyjna

(1.1) 3. os. lp, tryb oznajmujący czasu teraźniejszego (presente indicativo) od: monacare
(1.2) 2. os. lp, tryb rozkazujący (imperativo) od: monacare

rzeczownik, rodzaj żeński

(2.1) mniszka, zakonnica
odmiana:
(2.1) lp monaca; lm monache
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(2.1) suora, religiosa
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. monacanda ż, monacando m, monacato m, monacazione ż, monacella ż, monachella ż, monachesimo m, monachetto m, monachina ż, monachino m, monaco m
czas. monacare, monacarsi
przym. monacale
przysł. monacalmente
związki frazeologiczne:
etymologia:
(2.1) p.łac. monăcha < gr. μοναχή
uwagi:
źródła: