普通话

普通话 (język chiński standardowy)

zapis:

uproszcz. 普通话, trad. 普通話

wymowa:

pinyin pǔtōnghuà (pu3tong1hua4); zhuyin ㄆㄨˇㄊㄨㄥㄏㄨㄚˋ

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik

(1.1) dosł. mowa powszechna → jęz. pot. mandaryński; zob. też Standardowy język mandaryński w Wikipedii

odmiana:

przykłady:

(1.1) 声音识别功能仅支持普通话。(shēngyīn shìbié gōngnéng jǐn zhīchí pǔtōnghuà) → Rozpoznawanie głosu obsługuje tylko mandaryński.

(1.1) 香港缺乏高质的普通话教师。(xiānggǎng quēfá gāozhí de pǔtōnghuà jiàoshī) → W Hongkongu brakuje wysokiej jakości nauczycieli (języka) mandaryńskiego.

(1.1) 普通话和广东话是加拿大第三和第四使用最广泛的语言。(pǔtōnghuà hé guǎngdōnghuà shì jiānádà dìsān hé dìsì shǐyòng zuì guǎngfàn de yǔyán) → Mandaryński i kantoński są trzecim i czwartym najczęściej używanym językiem w Kanadzie.

składnia:

kolokacje:

(1.1) 普通话水平测试 → Standaryzowany Test Mowy Powszechnej (test poprawnej wymowy dla obywateli Chin) • 塑料普通话 → plastikowy mandaryński (slang Internetowy)

synonimy:

(1.1) 官话•现代标准汉语

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

złożenia:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

chiń. 普通 + 话 → powszechna mowa

termin ten został zaproponowany w Chinach kontynentalnych na początku XX w. jako neutralne ideologicznie i przemawiąjące do zróżnicowanych grup etnicznych Chin kompromisowe określenie dla wykształcającego się standardowego języka mandaryńskiego (=现代标准汉语), zwłaszcza w odróżnieniu od bardziej wyniosłego (i skomplikowanego) języka klasycznego (=文言), ale także aby zdystansować się wzbudzającego kontrowersje określenia mowy narodowej (=国语), która odbierana była jako próba dominacji kulturowej większości etnicznej Han (=汉人) nad innymi ludami Chin; termin ten jest do dziś używany w ChRL właśnie w mowie powszechnej, chociaż od początku XXI w. oficjalne dokumenty referują „narodową powszechną w użyciu mowę i pismo” (=国家通用语言文字)

uwagi:

HSK: 4

źródła: